بیست خط دیوانگی

اولین خان قلم کافه گردی منو هستش . نمی دونم با چه قلمی نوشتنش ولی چون خونده نمیشه یا خونده هم بشه نمی دونی چی نوشته توش اصلا جای خوبی برای قلم ها نیست چون ناخوداگاه بین قلم ها دعوا راه می افته یکی می گه قلمی که این منو رو نوشته چقدر با کلاس بوده چیزی نوشته کسی ازش سر در نمیاره و بهتر همین کافه رو پاتوق کنیم خیلی coolیکی دیگه میگه وااااا یعنی چی قلم مرکب پس داده فقط و این حرکت خیلی زشتی و این طوری میشه که رابطه چند تا قلم که از قدیم رفیق بودن سر یک کافه شکر آب میشه . من که شخصا برای این که ابروم بین قلم های دیگه نره موقع سفارش می گم مثل همیشه :) . دیگه این به خلاقیت قلم گیر ربط داره چی برام حاضر کنه^-^

از این که بگذریم با خان دوم رو به رو میشیم . اصلا فلسفه کافه و کافه گردی یعنی جای دنج برا ریلکس کردن و گپ زدن با دوستان ولی مگه قلم های دیگه میذارن ؟ هر قلمی یا به تو ذول زده یا کاری کرده تو مجبور بشی بهش ذول بزنی،هرچقدرهم قلم مودبی باشی و سرت فقط نوک تراش نخورده خودت رو ببینه باز نمی تونی توجه ت رو از قلم دون هایی که جلو کافه پارک میشه اونم دوبله یا سوبله برگردونی .

یک مدت هم هست که مد شده قلم ها همین که میشینن سر میزشون هاله ای از دود و دم بالا سرشون تشکیل میشه . حالا اگه قلمی خوشش نیاد یا مشکل تنفسی داشته باشه به بقیه چه ( ! ) چون تابلو دود و دم در مکان عمومی ممنوع بالا سرش زده شده قلم های عزیز برای شکستن این قانون با هم در رقابتن چون می دونید که قانون ساخته میشه برای شکستن . نمی دونم کدوم قلم نادانی این جمله رو خط خطی کرده بود :/

مشکل بعدی که کافه گردی برای قلم ها ، این که ممکن گرفتار قلم گیر های عزیز بشن . آخه می دونید که اصولا قلم گیر ها ساخته شدن برای حال گیری قلم جماعت و کوتاه کردن عمرشون . کافی تو یکی از این کافه هایی باشید که مختصاتش تو طرحه . قلم گیر ها اون قدر می تراشنتون تا گریه تون دراد! متاسفانه اینم دیدم که می گم :(

اگه گرفتار هیچ کدوم از این مشکلات هم نشید قلم های نازنین خان آخر وقتی که می خواد کافه رو ترک کنید . یادتون گفتم منو قابل خوندن نیست ؟ خب منو هر چقدر ناخوانا تر باشه شما فی بیشتری باید موقع ترک بپردازید . البته اگه مثل من نیمه پر مرکبدون رو ببینید . وقتی نوک قلم تون یک بار به سنگ بخوره و بشکنه دیگه دُم به تله منو های ناخوانا نمی دید . دیدم که می گم ...